Svođenje računa
Sad je uistinu jasno:
u meni uvijek postoji ona nit
od iluzije,
i ne samo od iluzije,
nego i nečega između nje i
nekih drugih iluzija,
od sna, od žudnje i od požude,
od nemogućnosti da se vratim i
ondje gdje sam ostala da se nađem,
od neuspjelih metafora,
od užarenosti pod sunčevim zracima, od
strahovite ljutnje.
Ima i Kirka, nosi masku djevojčice Belkise i trčkara po šedrvanskom vrtu.
I tuge, i grube, mnogo grube stvarnosti
što se prazno ušuljava u tijelo.
Grešaka, ali ne onih umišljenih, nego
istinskih, besciljnih, koje ne služe
ničemu osim da služe ničemu.
Kad budem urlala da se u meni ništa ne ponavlja
i da sam niko,
bacite mi u lice te moje dragunlije,
mokri zrak jesenji,
sav besmisao svega što nije prvo i novo,
a i onoga što je prvo,
prolijte mi po kosi, kao vodu,
šizofreniju,
epilepsiju,
razaranja, srušene tvrđave,
sprege,
dozivanja,
egzorcizam,
simbole,
pobune,
eden u punom sjaju vlastitog apsurda,
krhko tijelo,
vampire,
pustolove,
čuvare.
Maskama i cirkuskim tačkama, svime onim što sam dala i uzela,
me kamenujte.
I neka vas bude mnogo: da mi bude smiješno, i glupo; da ostanete dosljedni vlastitom stilu.
Kad budem opet urlala da se u meni ništa ne ponavlja
i da sam niko,
bacite mi u lice i riječi,
jer sva sam od njih,
bacite mi i ljubav da se slijepi na kožu,
neka se sudarim sa sobom i u tom
omiljenom mi stanju užasa,
neka ponište se u meni sve slike
i neka konačno to što urlam
bude istina.
